Ben

 


 

 

email ben@synchronic.nl

in de jaren '60 opgegroeid te zijn met oude radio's, pick-up's en een oude bandrecorder, de hit's van weleer versleten te hebben, is daar van blijvende invloed geweest het herkenbare geluid van de Everly Brothers, de rauwe sound van de troggs, het bijna klassieke Beatles, tot aan Elvis de pelvis aan toe.

Sleutelen met een pick-up, radio en een oude microfoon, ontstaat daar de liefde voor muziek om muziek te maken. Met m'n neef op de camping een act in elkaar draaien met eigen gemaakte gitaren ontstond daar The Cucombers met hun enige play-back hit No sugar in my coffie, was al wel ruig te noemen.

Dat gaat zo een beetje door tot in halverwegen jaren '70 veel luisteren naar radio veronica, noordzee en of mi amigo. Daar komen de hits van welleer voorbij en daar gaat de voorkeur uit naar wat steviger en hardere muziek. De boxen op je kamer worden langzaam groter en de dreigementen om de stoppen er uit te draaien ook, (sorry pa) dan lokt het dorpshuis en kom je achter de draaitafels te staan, en draai je net even wat ruigere muziek als de wat gladdere disco, o.a. Santana, Eagles, Queen, Stones, Kiss, ACDC, Led Zappelin, Deep purple, pink Floyd en ik weet niet wat meer.

Staat daar s'middags een bandje te spelen over oude 4 de handse zooi, ga je daar eens een paar keer bij kijken, kan je je voet en je kop niet stil houden. Op een dag stap je naar voren en voor je het weet ben je de zanger van de band en sta je Jingo lo ba te zingen van Santana, een microfoon was een hele uitgave maar moest er toch komen, van het ene kwam het andere en kocht je ook maar 4-de handse zangzuiltjes van wel 100 watt stuk en stuk was ook stuk. Ik was de zanger van SYNCHRONIC en heb dat vele jaren met plezier gedaan.

Dan ga je toch een keer uit elkaar en ga je zelfs een keer huisje boompje beesje mens worden op je flatje. Staat daar een kerel aan de deur of even zin had om bij hun in de band te komen want hun zanger is weg gegaan, had die gehoord van iemand dat ik zong. (T-ja ik had nog eens een keer met Wim Vink een poging gewaagd om wat te doen maar dat was te ver weg en erg lastig en onzeker)en na 2 keer oefenen en een pak teksten stond ik daar 2 weken later ergens in de Betuwe op een bruiloft te zingen met May-Be en div nummers wel 2 keer maar niemand had dat in de gaten. V eel gespeeld soms wel 3 keer per week veel gezien en veel gelachen.

Na enkele jaren was dat niet meer te combineren met de gezins uitbreiding en de werkzaamheden, enkele jaren rust maar wel zingen onder de douche.komt er een jonge kerel bij je werken en die is met z'n 16 jaar een niet onverdienstelijke drummer en daar gaat het bloed toch weer kruipen waar dat maar kan, deze zit inmiddels ook in div bandjesen deze jongens groeien met de jaren, dan gaan ze een cd opnemen onder begeleiding van Brood manager Koos van Dijk, (Herman ook nog een nummer mee gespeeld) en ze hebben tijdens een opnamen nog wat background nodig, ik naar Bovenkarspel met de mannen en in de nacht hebben we nog even 3 nummers bij gezongen best wel gaaf om dat te mogen doen, en na wat afmixen was daar de cd van South of Heaven Tranquilizer een feit.

Dan na een lange tijd is daar een reunie van de oude garde Synchronic en dat vieren we in het oude "jeugdherberg" gebouw en voor vele geen onbekende plek, binnen een uur zijn daar div instumenten geregeld en staat daar de oude garde weer te spelen of het niks is.Dit moet de aanzet geweest zijn om toch weer bij elkaar te komen na vele lange jaren, en dat doen we met veel plezier en ik hoop dat toch nog heel lang met deze mannen te mogen doen, lekker muziek maken en een hoop lol hebben, niks moet en alles kan.