email - johan@synchronic.nl

Muziek maken is leuk en er zijn vele soorten instrumenten waarop je je kunt uitleven. Waarom kiest iemand voor een basgitaar? In mijn geval is het meer toeval dat het basgitaar is geworden. Waar ik overigens nog steeds achter sta omdat ik hou van het lage ritmische dreunwerk wat je met zo’n instrument als basis voor een nummer kunt neerzetten.

Waarom toeval? Als kleine jongen ben ik bij de fanfare begonnen, omdat je daar voor 50 cent per week contributie, een instrument mocht bespelen. Het werd de alt saxofoon, een model sax waar vaak de melodielijn voor wordt geschreven. Toen er enkele jaren later behoefte was aan een bariton sax voor het baswerk, was ik inmiddels groot genoeg (lengte en longinhoud) om dit instrument te mogen bespelen. 

Vaak beginnen leden van een muziekvereniging uiteindelijk een eigen bandje. Eerst wat met collega muzikanten, waardoor het vaak van start gaat met “koperwerk en drums”. Een bariton sax was niet echt geschikt voor het bandje wat we wilde beginnen en de muziek die we wilden spelen, en bovendien vrij kostbaar om zelf aan te schaffen. We wilden eigenlijk beginnen met gitaar, drums en basgitaar. Het werd voor mij een “Egmond” basgitaar, aangesloten op een Falcon basinstallatie. Voor een scholier een betaalbaar alternatief om toch in de baspartij te blijven. Eigenlijk waren we de 1e drie leden van de band  die de naam “Synchronic” zou krijgen. Dit kwam pas later toen we versterkt werden met een zanger (nog steeds onze zanger) en een toetsenist. We hebben toen anno 1978 aardig wat opgetreden in de regio en de basgitaar was inmiddels een Ibanez imitatie van de Fender Jazz Bass, aangesloten op een Ibanez bascombo IBZQ85.

De dienstplicht voor enkele bandleden waaronder ikzelf heeft er uiteindelijk toe geleid dat de band uit elkaar is gevallen. Behalve een Spaanse gitaar waar ik af-en-toe wat op pingelde, was er op muzikaal gebied weinig aktie. De Ibanez basgitaar had ik inmiddels verkocht (spijt, spijt, spijt).
Jaren later, zo rond 1998 waren bij mijn toenmalige werkgever collega’s die wel wat samen wilden spelen. Weer een Ibanez basgitaar gekocht, ditmaal een Roadster (mijn huidige basgitaar) Puur voor de lol zijn we toen wat blues gaan spelen. De sologitarist is nog steeds een getalenteerde gitarist (bekend van de “Brian Redleg Walton band”). We zijn als groep uit elkaar gevallen en de slaggitarist en ikzelf zijn bij een ander bedrijf terecht gekomen waar we wederom een band zijn begonnen. De niet zo originele naam B.v.d.Z (band van de zaak). Nà enkele optredens viel ook deze band uit elkaar omdat het bedrijf failliet ging.

De slaggitarist en ik kwamen weer bij 1 bedrijf te werken en samen met de drummer besloten we om buiten het bedrijf te zoeken naar een zanger/zangeres om een nieuwe band op te starten. Het werd uiteindelijk “Netegt”, waar onze huidige toetsenman ook in heeft gespeeld.
Met “Netegt” hebben we wat optredens gedaan, maar nog voordat deze band stopte speelde ik al in een tweede band, namelijk met mijn oude “Synchronic” kornuiten.

Omdat ik het baswerk al weer enkele jaren had opgepakt, was het voor mij gelukkig haalbaar toen tijdens een reünie van “Synchronic” spontaan instrumenten werden aangerukt, met het verzoek of we nog eens samen wilden spelen. Gelukkig waren de andere “Synchronic” leden van toen ook muzikaal actief gebleven, zodat we het er aardig van af brachten. Sindsdien zijn we blijven spelen en ook weer gaan optreden. We zijn een hechte club en hebben veel lol en dat zowel met de optredens als met de oefenavonden.

Helaas is onlangs Wim van de Haar een "kernlid" van het eerste uur een solocarriere begonnen, waar ik hem uiteraard veel plezier en succes mee wens. Daarmee zijn er nog maar twee die-hards over van het "oude" Synchronic; Zanger/bluesharpist Ben Vernimmen en ikzelf als basgitarist. We bruisen echter nog van de energie en maken samen met de "nieuwe" Synchronic leden een stevig stukje muziek en zijn ook vastbesloten om dit te blijven doen.